ผู้ส่ง	ข้อความ
JOSHUA	ตอบ: Mon Apr 26, 2004 4:01 pm    ชื่อกระทู้: Exploring Thailand's Wild North April 25, 2004 Exploring Thailand's Wild North By JOSHUA KURLANTZICK ---------- FTER a long day driving and walking twisty mountain roads in northern Thailand I arrived at Baan Kew Sa Tai, a village that is home to people from the Akha hill tribe, an ethnic minority group that inhabits the region. I had the scrubby town of thatched huts to myself: With no other visitors in sight, I was surrounded by Akha children dressed in traditional multihued leggings, and I struck up conversations about the village with older boys who spoke Thai. I didn't notice a familiar tinkling melody until the sound was very near. The Good Humor man had arrived. He had driven his tiny motorized cart up the winding roads. It was a wise business move: Akha youngsters quickly surrounded him, buying up his stock of Popsicles. I shouldn't have been surprised. In recent years, the area of northern Thailand near Chiang Rai, the second-largest town in a region roughly the size of Kentucky, has been transformed from a relatively remote, thickly forested region with few paved roads and even fewer visitors, into a center for adventure tourism, primarily hiking trips. The various hill tribes live across Thailand, southern China, Myanmar, Laos, and Vietnam; more than 500,000 belong to such tribes in northern Thailand. There, travelers can visit hill tribes without having to obtain numerous permits or trek through isolated, or dangerous, areas. But even as its popularity has grown, reaching two million visitors annually, the Chiang Rai area has remained less crowded than other parts of Thailand, like the country's southern beaches. While Chiang Rai now has some of the malls and office towers common to large cities, it remains a far cry from crowded, noisy Bangkok or Chiang Mai, a larger city roughly 115 miles to the southwest. Old women still walked the streets of Chiang Rai, selling freshly cut fruit in front of 7-Eleven stores. Bicycle rickshaws moved around town, sharing the road with motor scooters and pickup trucks. Buddhist temples, like Wat Doi Thong on the outskirts of town, possess a humble elegance, decorated with simple hard-carved wood sculpture and painstakingly assembled mosaics. Despite increasing tourism and development around Chiang Rai, much of the surrounding area remains wild and untouched. Northern Thailand was once a kind of lawless frontier zone of Asia; its population includes not only Thais and members of hill tribes but also a large number of Burmese and Chinese. Many of the latter came as part of Chiang Kai-shek's army, and fled China after the Communist victory in 1949. The mix proved combustible. Until the past decade, in fact, opium trafficking was a major source of income in the region, and drug runners used to settle disputes gangland-style. In the 1980's, the feared Burmese-Thai warlord Khun Sa ruled the world's heroin trade from his jungle headquarters near Chiang Rai. Today the area is relatively placid and law-abiding - Khun Sa's old headquarters is now a museum - but its diversity remains. Friends had urged me to see the Population and Development Association museum in Chiang Rai, suggesting that it was the best place to start learning about hill tribes. They were right. Chiang Rai has a fine concentration of cultural museums. In the mountains outside the city, near the town of Chiang Saen, a nonprofit group called the Mae Fah Luang Foundation has opened the Hall of Opium, presenting the local history of the poppy, including displays of the most ingenious hiding places for smuggled opium, such as stuffed animals, and exhibits documenting the 5,000-year history of writings about opium. In Chiang Rai city, an elderly antiques collector has opened a small museum dedicated to the Dai, a tribe from which many northern ethnic groups sprang. But the Population and Development Association's museum has the most extensive collection. Alberto de la Paz, one of its directors, told me that the group works with communities to preserve elements of the cultures of Akha, Karen, Lisu, Hmong, and other tribes; it collaborates with tribal leaders to ensure that minority languages are taught and festivals survive, and to create accurate presentations at the museum. I strolled through exhibits on hill-tribe agricultural techniques, models of their simple thatched dwellings, and explanations of traditional animist beliefs. Finally, I came to displays of the striking costumes for which the hill tribes are famous: the Lisu's multicolored turbans, the Hmong's shiny silver neck rings, and the Akha's headdresses, traditionally made of a mélange of dog fur, bird feathers, beetle wings, and silver coins. Each exhibit contained comprehensible English text, a rarity in Southeast Asia. Mr. de la Paz himself specializes in development: the association helps hill tribes with economic projects like coffee plantations so that they can earn cash but do not have to leave their land. After touring the museum, I had dinner downstairs, at Cabbages and Condoms, a restaurant owned by the association. It showcases the organization's third goal: Encouraging safe sex. A chain of Thai eating spots run by the association, Cabbages and Condoms branches are decorated with colorful condoms and sex toys hanging from ceilings and walls. The northern Thai food was flavorful enough to distract me from the surroundings. The north, which once was a powerful kingdom called Lanna, separate from the rest of Thailand until the 16th century, developed its own cuisine, based more on rich curries than the lighter, Chinese-influenced food of central Thailand. Khao soy, a tasty fettuccine alfredo look-alike, was made of milky curry sauce, turmeric, and egg noodles, and nam phrik, a pungent mix of fermented shrimp paste and vegetables, was consumed by spreading it onto boiled vegetables. Some visitors detest the dish, which emits a strong, fishy odor. The next morning, I hired a car and guide and drove north on a well-paved, if winding road. While arid plains and mangrove scrub dominate much of Thailand, the rugged northern landscape is richly varied. High peaks abut narrow limestone cliffs, and as we drove up into the hills along a narrow road, we looked down on farmers working their sodden rice fields with hand plows. We stopped at village morning markets, sprawling, open-air bazaars, full of everything from hand-rolled Burmese cheroot "cigarettes" - the size of a cigar - to Chinese silks to Thai rice. Hill-tribe handicrafts such as Akha silver jewelry and Karen hand-woven sarongs, were on sale for far lower prices than I had seen at shops in Bangkok or Chiang Mai. The lawless era, which kept away tourists and prevented development, had another side benefit: it helped preserve native animals, since their habitat remained largely undisturbed. The guide and I stopped, and I went for a jungle stroll on my own, wandering off the road on a faintly marked footpath. Hordes of toads, whip snakes and geckos scurried alongside me. Directly above, stunning white-throated kingfishers issued sharp, staccato calls. In the afternoon, I hiked past tiny hill-tribe hamlets. Some villages have remained animist, with altars in each home. Shamans go into trances on special occasions, furiously slapping their thighs while dancing and shaking a rattle, in order to fight off dangerous spirits. Other villages, like Baan Kew Sa Tai, have converted to Christianity, which is spreading in the North. At Baan Kew Sa Tai, adults traded early Christmas presents outside the new village church, and sang hymns. I stopped for several hours at Baan Kew Sa Tai. The village had seen foreigners before - trekkers wander through, and a Taiwanese Christian group sent missionaries to teach the local people - but it is still remote enough that its people were curious when I showed up. After swarming the Good Humor man, Akha children returned, peering up at me in surprise. Older boys smiled and invited me to try some curry. THE next day, we returned to Chiang Rai and I set out to learn more about how development and religious conversion might change the region. Mr. de la Paz had worried that modernization was pulling too many tribes out of the hills, into urban lives they were not equipped to handle. But some hill-tribe people I met in Chiang Rai city disagreed. I spent the morning with A-Je Chaiyot Kukaewkasem, an Akha man who grew up in a traditional animist village and was put through school and university by a local missionary group. At a dormitory complex A-Je had built, Akha orphans received both a modern and a traditional education. The children seemed to be prospering: Bursting with energy, they spent the morning chasing each other around a soccer field. That night, I wandered over to Chiang Rai's famous evening market, a block-long bazaar of cooked food stalls, fresh fruit sellers, and handicraft peddlers. It was arranged in a half circle around a stage where bands played Thai country music, which combines wailing guitars with mournful melodies. Here, at the market, the hill tribes seemed well equipped to survive. Older Akha women, their teeth permanently stained red from chewing betel nut, gave no ground, haggling persistently with European tourists over tribal jewelry they were selling. Finally, the Europeans gave in. Visitor Information Where to Stay Wangcome Hotel (66-53) 711 800 is a mid-range establishment on Pemavibhat Road in the center of Chiang Rai. Rooms are basic, with satellite television. Rooms start at about $35 per night. Dusit Island Resort (66-53) 715 777 or chiangrai.dusit.com, is the most luxurious hotel in Chiang Rai. It is slightly more than a mile from the town center on Kraisorasit Road on a small island in the middle of the Kok River. Rooms are beautifully appointed, and the resort contains a large health club, a modern pool, tennis courts and many other amenities. Rooms range from $72 to $168, including breakfast. Anantara Resort and Spa (66-32) 520 250 or www.anantara.com recently opened in the heart of the Golden Triangle, about an hour north of Chiang Rai. The resort has extensive views into neighboring Laos, and offers a range of activities, including elephant treks, and many spa services. Rooms range from $128 to $320 through April, and $104 to $260 starting in May. Where to Eat Chiang Rai's night market, behind the bus terminal on Ratanaket Road, opens at dusk and features over 30 stalls of food vendors selling everything from freshly grilled fish to spicy Thai salads to freshly cut fruit. Most dishes cost less than $3. Seating is picnic style, on outdoor tables and plastic chairs. There is usually live music. Rattanakosin (66-53) 740-012 is a more upscale restaurant overlooking the night market. It serves northern Thai specialties as well as standard Thai food. Reservations not required. Dinner with Thai beer costs about $10 a person. Open 4 p.m. to midnight. Cabbages and Condoms Chiang Rai branch (66-53) 740 784, at 620/25 Thanalai Road, serves northern and central Thai food. Dinner costs $10 to $15 a person. Reservations are not required. Open 9 a.m. to midnight. What to See The PDA Hill Tribe Museum and Education Center, on 620/25 Thanalai Road, (66-53) 740 088 or crpda@hotmail.com, offers an overview of the history and culture of hill tribes in northern Thailand. Open Monday to Friday 9 a.m. to 10 p.m.; Saturday and Sunday 10 a.m. to 10 p.m. The Hall of Opium museum, (66-53) 652 151, www.goldentrianglepark.org, in Chiang Saen about an hour's drive from Chiang Rai. It offers a history of the poppy plant in Southeast Asia. Open Tuesday to Sunday 10 a.m. to 3:30 p.m. JOSHUA KURLANTZICK is foreign editor of The New Republic. ------------------ "Yes, that was Richard Nixon. He used to be President. When he left the White House, the Secret Service would count the silverware." -- Woody Allen, "Sleeper"
ออย	ตอบ: Mon Apr 26, 2004 3:59 pm    ชื่อกระทู้: เรื่องการสร้างกระเช้าลอยฟ้าขึ้นภูกระดึง สวัสดีครับ >>วันนี้ผมมีเรื่องใหญ่อยากให้ทุกคนช่วยกันเล็กน้อย >>นั่นคือเรื่องการสร้างกระเช้าลอยฟ้าขึ้นภูกระดึง(ที่จริงมีโครงการที่เชียงดาวด้วย) >>จากข่าววันนี้ นายกไปอีสานและพูดถึงการสร้างกระเช้าขึ้นภูกระดึงว่า >>จะให้คนมาสำรวจว่าจะสามารถสร้างกระเช้าลอยฟ้า >>โดยจะพยายามตัดต้นไม้ให้น้อยที่สุดได้ไหม >>แล้วทำสวนสัตว์ข้างล่างให้นักท่องเที่ยวที่ขึ้นกระเช้ามองลงมาดูสัตว์ได้ >>ข่าวนี้สร้างความตื่นตระหนกมากแก่เรา >>เพราะเราไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งกับโครงการที่จะสร้างผลประโยชน์ให้กับคนกลุ่มหนึ่ง >>ในขณะที่ผู้ที่เสียหายที่สุดคือภูกระดึงนั่นเอง >>อบต.-อบจ.จังหวัดเลยอ้างว่าการสร้างกระเช้าจะเป็นการสนับสนุนการท่องเที่ยวบนภูกระดึง >>รวมทั้งเด็กและผู้สูงอายุจะได้ขึ้นไปชมความสวยงามบนภูได้ >>สำหรับเราเห็นว่ามันเป็นเหตุผลที่ไม่เพียงพอเลย >>อยากให้เพื่อนๆอ่านผลที่อาจจะเกิดขึ้นจากการสร้างกระเช้า >>1. การสร้างกระเช้าย่อมนำมาซึ่งการตัดต้นไม้บริเวณด้านล่างของภู >>ถึงแม้ว่าที่ออสเตรเลียและสวิสจะสามารถสร้างกระเช้าขึ้นภูเขา >>โดยไม่ต้องตัดต้นไม้แม้แต่ต้นเดียวก็ตาม >>แต่เราจะแน่ใจได้ยังไงว่าประเทศไทยจะทำได้ >>ไม่ได้ดูถูกคนไทยแต่ต้นไม้พวกนั้นอาจเป็นที่หมายปองของพ่อค้าไม้ก็ได้ >>2.กระเช้าทำลายทัศนียภาพ นึกถึงตอนนั่งรถสองแถวจากร้านเจ๊กิมเข้าภูสิ >>ระหว่างทางเราสามารถมองเห็นกระดิ่งทับหล้าอยู่ที่ขอบฟ้า >>แต่ต่อไปเราจะเห็นกระเช้าลอยฟ้ายื่นออกมาด้วย >>นึกถึงตอนดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ผานกแอ่น และพระอาทิตย์ตกตามผาต่างๆสิ >>ในภาพถ่ายนอกจากหน้าผาและกิ่งสนเราอาจได้กระเช้ามาเป็นองค์ประกอบอีกอย่างก็ได้ >>3.ทุกปีมีนักท่องเที่ยวขึ้นภูเป็นแสนคน >>ดังนั้นคงไม่จำเป็นต้องส่งเสริมการท่องเที่ยวแล้วมั้ง >>และทุกวันนี้ภูกระดึงก็อ่อนแอลงทุกวันจาก >>การรองรับนักท่องเที่ยว >>ถ้าหากยิ่งพากันขึ้นไปมากๆเพราะสามารถไปง่ายขึ้น >>ภูกระดึงก็จะยิ่งถูกรบกวนมากขึ้น >>4.มีกระเช้าทำให้คนขึ้นง่ายขึ้น ดังนั้นอาจนำมาซึ่งเหตุร้ายต่างๆ เช่น >>ขโมย พวกมิจฉาชีพจะมากขึ้น ก็ใครล่ะจะลงทุนปีนเขาขึ้นไปขโมยของ >>อาจเกิดการทะเลาะวิวาทหรืออุบัติเหตุจากการมึนเมา >>นักท่องเที่ยวอ่านดื่มจัดจนเมาเพราะเห็นว่าไม่ต้องเดินลงเอง >>5.ลูกหาบ >>สิ่งมหัศจรรย์อย่างหนึ่งของภูกระดึงซึ่งส่วนมากเป็นชาวบ้านหมู่บ้านศรีฐาน >>พวกเค้าอาศัยอาชีพนี้เลี้ยงครอบครัวมากว่า40ปี >>(ทำงานสัปดาห์ละ 3 วัน) ถ้ามีกระเช้า >>รายได้ของคนกลุ่มนี้ต้องน้อยลงแน่นอน >>อาจนำมาซึ่งการเข้ามาหางานทำในเมืองอีก >> >>เรานึกออกแค่นี้แหละ สำหรับบางคนอาจจะเห็นว่ามันเป็นเรื่องไกลตัว >>แต่เราอยากบอกว่าบนภูมีน้ำตกขุนพองและน้ำตกอื่นๆ ซึ่ง >>ลำธารเหล่านั้นไหลตามพื้นที่ลาดเอนลงสู่ทิศตะวันตก >>เป็นต้นน้ำของลำแม่น้ำพองแล้วไหลลงสู่แม่น้ำชี นั่นหมายความว่า >>ภูกระดึงเป็นต้นน้ำแห่งหนึ่งของแม่น้ำสายสำคัญของภาคอีสานซึ่งเป็นพื้นที่ปลูกข้าวขนาดใหญ่ >> ดังนั้นผลกระทบที่เกิดกับภูกระดึง >>ย่อมส่งผลต่อที่ราบเบื้องล่างเช่นกัน >>นอกจากนี้เราไม่อยากให้อบต.-อบจ.ที่จะสร้างกระเช้าเอาเด็ก คนแก่ >>คนพิการมาอ้าง(แบบโง่ๆ) เพราะคนกลุ่มนี้จะโดนด่าโดยไม่รู้เรื่องรู้ราว >> >>ใจความสำคัญของเมลนี้คืออยากให้เพื่อนๆช่วยกันส่งเมลไปหาคุณสรยุทธรายการถึงลูกถึงคนเพื่อให้เป็นสื่อกลางของเรื่องนี้ >> โดยการนำมาพูดคุยออกอากาศ >>เพื่อให้มันเป็นเรื่องของมหาชนเพราะภูกระดึงไม่ได้เป็นสมบัติของชาวบ้านศรีฐานหรือชาวเลยเท่านั้น >>ช่วยเมลกันหน่อยนะ แล้วก็ช่วยแสดงความคิดเห็นของเพื่อนๆลงไปด้วย ที่ >>sorayut@mcot.เนต ขอบคุณมากจริงๆ ออย ------------- HAPPINESS: Having your Herpes (Type II) test come back negative.